Rein arbeidsglede

Høstflytting: Om høsten blir reinsdyrene i Finnmark hentet fra sommerbeite. Da skal reineierne finne ut om akkurat deres rein har fått kalver i løpet av sommeren. Reinsdyrene samles i en innhegning. Foto: Camilla Andersen

Høstflytting: Om høsten blir reinsdyrene i Finnmark hentet fra sommerbeite. Da skal reineierne finne ut om akkurat deres rein har fått kalver i løpet av sommeren. Reinsdyrene samles i en innhegning. Foto: Camilla Andersen

TEKST: INGA RAGNHILD HOLST | FOTO: CAMILLA ANDERSEN

(AFTENPOSTEN JUNIOR) Hver høst reiser Nils Are (12) og søsteren Anne Marit (8) til fjells for å merke og vaksinere reinkalver. De får fri fra skolen og får reinkalver som lønn.

 

Nils Are Meløy (12) tar tak i de små hornene på reinsdyrkalven. Den spreller med beina og forsøker å komme seg løs. Men Nils Are holder kalven fast og legger den i bakken.

– Det er ikke så vanskelig, for jeg har blitt ganske sterk, sier Nils Are.

Dessuten er Nils Are ingen nybegynner. Han begynte å jobbe med rein da han var bare fire år. Nils Are er fra Karasjok i Finnmark og hele familien hans har reinsdyr som de spiser selv og selger til slakteriet, slik at de tjener penger.

– Det er bra å jobbe med rein. Det aller morsomste, er å fange reinen, sier han.

Han vet ikke helt hvor mange rein han har.

– Jeg har så mange at jeg ikke kan telle dem, sier han.

For han får ikke lønn, men kalver av mamma og pappa. De kan han selge til slakteriet og kanskje spare til en snøscooter.

Se flere saker publisert i Aftenposten »»

Continue reading

Todo sobre mi padre

 

Faksimile fra Gatopardo, 2005. Foto: Trym Bergsmo

Faksimile fra Gatopardo, 2005. Foto: Trym Bergsmo

AV INGA RAGNHILD HOLST | FOTO: TRYM IVAR BERGSMO

(GATOPARDO) Los samis perdieron sus tierras y su dignidad. Pero las recuperaron. Hoy vuelven a ser los propietarios de los terrenos de pasto de los renos y de los ríos de pesca. Todo cambia. Todo excepto el abuelo Nils. Él continúa viviendo en la altiplanicie igual que hicieron los samis durante siglos y siglos. 

 

”¿Quieres más?” me pregunta mi padre en su noruego un tanto chapuceado. ”¿Te corto un poco más de carne, hijita?”

Corta la carne de reno curada en trocitos. Sabe que no estoy acostumbrada a comer la carne en trozos grandes.

”Te pareces tanto a mamá”, me dice.

Rompe a reir a carcajadas.

”Era la muchacha más bella de la altiplanicie de Finnmark. Ya lo creo.”

Sus ojos quedan desbordados por las lágrimas, cual bañeras llenas de agua que en un momento alguien dejó abandonadas. Han pasado nueve años desde la muerte de mi madre.

Continue reading